82% Gospodarczo - społeczne problemy świata w drugiej połowie XIX wieku. 85% Rozwój nauki, techniki, literatury i sztuki w Niemczech w 2 połowie XIX wieku; 85% Ziemie polskie w drugiej połowie XIX wieku; 83% Najważniejsze przemiany polityczno–gospodarcze i społeczne na świecie w XIX wieku. XVII w. należało do któregoś państwa eur., rzeczywisty zasięg kolonizacji i kontroli nad opanowanymi terenami ograniczał się gł. do wybrzeży, a większa część obszaru Ameryki (wg niektórych szacunków ponad 70%) jeszcze w XVIII w. znajdowała się poza zasięgiem kolonizacji. Rywalizacja mocarstw kolonialnych (gł. Przyczyny. Polska od odzyskania niepodległości 11 listopada 1918 posiadała ambicje kolonialnie. Pierwszym poważnym krokiem w tą stronę jest powstanie P.Z.K czyli Polskiego Związku Kolonialnego 5 stycznia 1931 roku którego głównym celem było pozyskanie posiadłości zamorskich. Szansą okazał się kryzys ekonomiczny w Holandii. Wynalazki XIX wieku 2014-05-28 19:19:45 Wymień ważne dla społeczeństwa przełomu XIX i XX wieku źródła informacji 2012-03-25 15:25:51 Robotnicy w XIX wieku 2013-02-05 13:35:45 Największe osiągnięcia Polski w tym czasie, to wygnanie Szwedów i rozgromienie Turków pod Wiedniem, dzięki czemu Europa została obroniona przed jarzmem tureckim. XVII wiek był przewrotnym okresem - z jednej strony wyniszczające, krwawe, wojny, z drugiej - ogromny rozwój nauki, kultury i sztuki. Oto najważniejsze wydarzenia. W drugiej połowie XIX wieku mawiano, że nad posiadłościami Wielkiej Brytanii słonce nie zachodzi”. Pod władza Brytyjczyków pozostawały: Kanada, prawie cała wschodnia Afryka (od Kairu do Kapsztadu), Indie, Australia i Nowa Zelandia. Utracenie przez Wielką Brytanię hegemonii przemysłowej w świecie stało się jednym z powodów nasilenia jej ekspansji kolonialnej w ostatniej ćwierci XIX w. Imperium kolonialne Wielkiej Brytanii wzrosło w drugiej połowie XIX w. pięciokrotnie pod względem powierzchni terytorium i ponad dwukrotnie pod względem liczby zamieszkującej je Wyścig o Afrykę – okres gwałtownej ekspansji kolonialnej na terenie Afryki, trwający od roku 1885 do wybuchu I wojny światowej . Sytuacja względnej stagnacji rozwoju i mapy Afryki w XIX wieku skończyła się gwałtownie w 1885 roku, gdy na konferencji berlińskiej, przy udziale mocarstw europejskich i Stanów Zjednoczonych, podjęta Kolonialna ekspansja europejska w XV i XVI w. - pierwsze wyprawy kolonizacyjne. W skutek wielkich odkryć geograficznych w pierwszej kolejności powstały dwa imperia kolonialne – Hiszpania oraz Portugalia. Miało to znaczący wpływ na pozycje międzynarodową tych państw w Europie. Po pierwszej fazie wypraw kolonizacyjnych, nowo odkryty Dopiero dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności i konsekwencji w działaniach łódzkich producentów, miasto stało się najważniejszym ośrodkiem polskiego włókiennictwa. W latach 90-tych XVIII wieku Łódź zamieszkiwały 193 osoby. Natomiast w latach 40-tych XIX wieku ta liczba wzrosła do 20 tysięcy. SN1qx. Obraz: Udostępnianie slajdów Od XVII do XX wieku Francja była krajem, w którym liczne kolonie na całym świecie. Chociaż francuski kraj miał kolonie na prawie każdym kontynencie, najważniejsze z nich to te, które miał w Afryce w XIX i XX wieku. Aby dowiedzieć się o tej ważnej fazie kolonializmu dzisiaj w tej lekcji od PROFESORA, porozmawiamy o Kolonie francuskie w Afryce: XIX wiek i współczesność. Aby zrozumieć francuskie kolonie, musimy najpierw zrozumieć jakie są kolonie i jacy byli w tamtym czasie, ponieważ termin ten bardzo się zmienia w zależności od tego, czy odnosimy się do obecnej kolonii, czy do starej. Musimy też zrozumieć, co mamy na myśli, gdy mówimy o kolonializmie, ponieważ jeśli nie zrozumiemy, czym jest ten system, będzie nam trudniej wyjaśnić przyczynę ekspansji francuskiej. Kolonie są termin polityczny i gospodarczy które stosuje się do populacji, która jest pod rządami innego kraju, państwo rządzące kolonią nazywa się metropolią. Znaczna część Ameryki i Afryki oraz część Azji to kolonie krajów europejskich, które są Francja jeden z krajów, które więcej posiadłości pojawiło się między XIX a XX wiekiem. Obecnie nadal istnieją kolonie, ale ich charakterystyka bardzo różni się od kolonii XIX wieku, niektóre z ich największych różnice są następujące: W obecnych koloniach obywatele kolonii i metropolii posiadają równouprawnienie, podczas gdy w klasycznych koloniach miejscowa ludność nie miała takich samych praw. Polityka nowych kolonii pozwala na promowanie ruchy niepodległościowe, podczas gdy w klasycznych koloniach wiele aspektów politycznych jest wykluczonych, zwłaszcza tych związanych z niepodległością. Systemy zostały narzucone w koloniach klasycznych, natomiast w nowych ma to większe autonomia. Z drugiej strony jest kolonializm, który jest system ekonomiczny w którym obce państwo eksploatuje kolonię. Kolonializm polega na zawłaszczaniu zasobów terytorium, a tym samym na dążeniu do wzrostu potęgi ekonomicznej metropolii ze szkodą dla kolonii. Trochę przyczyny kolonializmu są następujące: Przyczyny ekonomiczne: Surowce były używane mniej, a praca była znacznie tańsza. Przyczyny polityczne: Jak na przykład poszukiwanie wyglądu wielkiej potęgi międzynarodowej lub nacjonalizmu. Przyczyny demograficzne: W latach kolonizacji przyrost naturalny zwiększył się, a istnienie kolonii umożliwiło emigrację na te mniej zamieszkałe tereny. Obraz: Nauki społeczne Początek drugiego francuskiego imperium kolonialnego, czyli tego, które zajmuje XIX i XX wiek, ma miejsce w 1830 z inwazją Francji na Algierię. Podbój Algierii trwał 17 lat i został nazwany departamentem Francji. Algieria była kolonią francuską od 1830 do 1932 roku, będąc kolonią, która najdłużej pozostawała pod francuską kontrolą. Francja rozpoczęła a ekspansja na większą część kontynentu afrykańskiego, dążąc do osiągnięcia wielkiej pozycji władzy, ponieważ jego wpływy zostały zmniejszone w ostatnich latach. W 1881 r. Francja ustanowiła protektorat w Tunezji, i stopniowo rozprzestrzenił się na wiele terytoriów w całej Afryce (Senegal, Mauretania, Gwinea, Mali, Republika Konga, Czad, Niger, Benin i Wybrzeże Kości Słoniowej). Dzięki temu Francja zajęła dużą część Afryki Północnej, Środkowej i Zachodniej. Nieco później, w 1884 roku, Francja i Wielka Brytania zwołali spotkanie w Berlinie, nazwali Konferencja Berlińska, aby zająć się kwestiami związanymi z kolonializmem w Afryce i które zasadniczo opierały się na rozmieszczeniu Afryki wśród krajów europejskich. Podział był takiego kalibru, że uciekły tylko dwa kraje, Etiopia i Liberia, choć ta ostatnia dzięki ochronie Stanów Zjednoczonych. Podział Afryki spowodował, że Francja zajęła znaczną część kontynentu, prawdopodobnie będąc największym zyskiem z konferencji. Kraje afrykańskie, które miała Francja po spotkaniu są następujące: Algieria Tunezja Maroko Mauretania Senegal Mali Gwinea Kamerun Wybrzeże Kości Słoniowej Niger Burkina Faso Benin Gabon Kongo Republika Środkowoafrykańska Czad Madagaskar Należy zauważyć, że kilka z tych krajów przystąpiło do federacji, z których najważniejsze to tak zwana „francuska Afryka Zachodnia” i „Francuska Afryka Równikowa”, pierwsza utworzona przez francuskie kolonie Afryki Zachodniej, a druga przez kraje centrum kontynent. Zdjęcie: Centrum prasowe Aby zakończyć tę lekcję o francuskich koloniach w Afryce w XIX wieku i dziś, musimy porozmawiać o kilku koloniach, które Francja nadal posiada. Z biegiem lat Francia traciła zdecydowaną większość kolonii jakie miała na całym świecie, będąc bardzo licznymi niepodległościami, które miały miejsce w XX wieku. I dlatego obecnie mają tylko kilka kolonii. Według Komitetu ds. Dekolonizacji ONZ istnieje: obecnie 18 kolonii, z których dwa są francuskie. Te dwie kolonie są Nowa Kaledonia i Polinezja Francuska, będąc pierwszym z nich w rozmowach o uniezależnienie się od Francji. viewer Wakacje tuż za rogiem, więc Skarpa Bytom startuje z zapisami na Letnie Półkolonie na Skarpie dla dzieci w wieku 7-15 lat. Wśród atrakcji obejmujących 10 godzin zajęć dziennie znajdą się wspinaczka i inne zajęcia sportowe, gry i zabawy kreatywne, zajęcia plastyczne, a także warsztaty ekologiczne i taneczne z aktorami. Półkolonie Letnie na Skarpie to aż 10 godzin dziennie zajęć sportowych, kulturalnych i ogólnorozwojowych w grupach 15-osobowych pod okiem wykwalifikowanych instruktorów i wychowawców. W codziennym harmonogramie zajęć główną atrakcją będzie wspinaczka w największym centrum wspinaczkowym w Polsce - w Skarpie Bytom. Do dyspozycji uczestników będzie Gryfne Wspinanie - wydzielona strefa przeznaczona tylko dla dzieci, boulderownie dla najmłodszych oraz duża ściana wspinaczkowa. Oprócz wspinaczki dla uczestników półkolonii przewidziane są również inne gry i zabawy zarówno na świeżym powietrzu, jak i pod dachem. Wśród nich znajdą się podchody, zawody sportowe i piłka nożna. Zajęcia będą odbywać się też w strefie zewnętrznej z torami przeszkód, OCR, strefą parkour oraz rolkowiskiem. Organizatorzy przygotowali także coś dla małych artystów. Na każdym turnusie odbędą się warsztaty plastyczne i taneczne z aktorami z zaprzyjaźnionego Teatru Rozbark oraz zajęcia z pszczelarzem kształtujące szacunek i miłość do przyrody, podczas których dzieci będą mogły tworzyć ekologiczne świece. Cena, 790 zł za turnus zawiera pełne wyżywienie i zajęcia od poniedziałku do piątku w godz. 7:30-17:30. Przy wyborze kilku turnusów półkolonii dla dziecka, cena jest ustalana indywidualnie. Szczegółowe informacje dostępne są w wydarzeniu na Facebooku - LINK TURNUSY: - cena: 690 zł Urząd Miejski w Bytomiu, Przyczyny ekspansji kolonialnej Państwa Europy zachodniej w drugiej połowie XIX wieku, skupiły swą politykę na ekspansji kolonialnej. Działo się tak dlatego, że obszar Europy był już w tym czasie podzielony między kilka głównych mocarstw. Żadne z nich nie dążyło do konfrontacji, gdyż skupiano swą ekspansję na terenach pozaeuropejskich. Kolejną przyczyną ekspansji kolonialnej państw europejskich była konieczność zdobycia surowców naturalnych oraz rynków zbytu dla swych towarów. Ważną rolę odgrywała także idea posłannictwa białego człowieka, zgodnie z którą uważano, że Europejczycy powinni skolonizować cały świat i wprowadzić na nim europejski model kultury. Niekiedy kolonizacja odbywała się na drodze militarnego podboju, a czasami poprzez zdobycie gospodarczej dominacji na danym terytorium. Duże znaczenie miał tu kolonizowany region świata, gdyż inne metody stosowano wobec prymitywnej Afryki a inne wobec lepiej rozwiniętej Azji.. Poza mocarstwami europejskimi także Stany Zjednoczone i Japonia rozpoczęły w tym czasie ekspansję kolonialną. Jednak z drugiej strony patrząc, wiek XIX był też początkiem procesu dekolonizacji. W pierwszej połowie tego wieku Hiszpania i Portugalia utraciły większość ziem ze swych potężnych imperiów kolonialnych. Stało się tak z powodu niepodległościowych rewolucji w Ameryce Południowej. Kolonizacja brytyjska W XIX wieku ekspansja brytyjska była skupiona na terenach Azji i Afryki. Jednym z najważniejszych celów polityki Wielkiej Brytanii stało się zdobycie kontroli nad bardzo bogatymi terenami Chin. Było to co prawda niezależne państwo, z tradycją państwową sięgającą kilku tysięcy lat, jednak w XIX wieku Chiny były państwem zdecydowanie zacofanym w stosunku do Europy. Wydarzeniem decydującym o losach XIX-wiecznego „Państwa Środka” była tzw. wojna opiumowa. Wybuchła ona po tym jak cesarz Tag-Kuang zakazał importu tego narkotyku. Sprowokowało to Brytyjczyków, którzy na handlu opium zarabiali bardzo duże pieniądze. Rząd brytyjski postanowił więc zainterweniować. Wojna trwała od 1839 do 1842 roku. Zakończył ją układ w Nankinie, zgodnie z którym Wielka Brytania otrzymała Hong-Kong oraz duże udogodnienia w handlu z Chinami. W latach pięćdziesiątych w Chinach z powodu niezadowolenia z decyzji nankińskich wybuchło powstanie tajpingów, które jeszcze bardziej osłabiło państwo. Pod koniec XIX wieku doprowadziło to do podziału formalnie suwerennych Chin na strefy wpływów kontrolowane przez mocarstwa europejskie i Japonię. Kolejnym terenem azjatyckim pod kontrolą brytyjską były Indie. W 1851 roku wybuchło powstanie Sipajów (żołnierzy hinduskich w służbie brytyjskiej). Zostało ono stłumione przez wojska Wielkiej Brytanii w 1858 roku. W wyniku tego odebrano Kompanii Wschodnioindyjskiej władzę nad Indiami. Powołano tam wicekróla, który rządził większością Indii. Na pozostałych terenach panowali zależni od Brytyjczyków radżowie. Wielka Brytania kontynuowała także swoje podboje kolonialne na kontynencie afrykańskim. Po tym jak w 1869 roku uruchomiono kanał sueski, Brytyjczycy przejęli kontrolę nad Egiptem. W latach 1881-1885 wybuchło z tego powodu w Sudanie antybrytyjskie muzułmańskie powstanie Mahdiego. Z kolei na południu Afryki Wielka Brytania postanowiła przejąć kontrolę nad Oranią i Transwalem, czyli afrykanerskimi państwami stworzonymi przez holenderskich osadników (osadnicy zwani byli Burami). Konflikt nazywany został wojną burską i trwał w latach 1899-1902. Zakończył się zwycięstwem Brytyjczyków i utworzeniem Unii Południowej Afryki (dzisiaj RPA), która została brytyjskim dominium. Poza podbojami w Afryce Północnej, Brytyjscy podróżnicy spenetrowali prawie całą Afrykę środkową. Kontrolowali w wyniku tego rozległe terytoria łącznie z dzisiejszą Nigerią. Kolonizacja francuska Francja podobnie jak Wielka Brytania, próbowała zdobyć jak największe wpływy w Chinach, co udało im się w roku 1860. Francji w tym czasie udało się także przejąć kontrolę nad Indochinami, czyli terenem dzisiejszego Wietnamu, Laosu i Kambodży. Poza tym Francuzi skolonizowali lub podporządkowali sobie całą północno-zachodnią Afrykę. Zresztą pod koniec XIX wieku ekspansja w Afryce północnej prawie doprowadziła Francję do wojny z Wielką Brytanią, gdyż ich interesy starły się na ziemiach dzisiejszego Sudanu. Jednak konfliktowi udało się zapobiec. Kolonizacja niemieckia Niemcy rozpoczęły proces kolonizacji na wielką skalę dopiero po zjednoczeniu w roku 1871. Były już w dużym stopniu opóźnione w stosunku do innych mocarstw europejskich, więc wiele terytoriów było już w tym czasie kontrolowane przez europejskich rywali Niemiec. Podobnie jak inne mocarstwa, pod koniec XIX wieku Niemcom udało się zdobyć swoją strefę wpływów w Chinach. Głównie dzięki militarnej pomocy Niemiec udało się stłumić chińskie powstanie bokserów, które wybuchło w 1900 roku. Skutkiem powstania było całkowite osłabienie Chin i w końcu upadek cesarstwa w 1911 roku. Niemcy zdobyli też kilka kolonii w południowej Afryce, między innymi tereny dzisiejszej Namibii. W 1904 roku miało tam miejsce powstanie ludów Herero, stłumione przez Niemców. Kolonizacja japońska Japonia do połowy XIX wieku była państwem znacznie odbiegającym od mocarstw europejskich pod względem gospodarczym i technologicznym. Wynikało to w dużej mierze z izolacjonistycznej polityki prowadzonej od wielu stuleci przez japońskie rządy. Jednak w 1954 roku flota USA pod dowództwem admirała Perry’ego zmusiła Japonię do otwarcia się na świat. Po tych wydarzeniach przyspieszenia nabrał proces reform Meidżi (po japońsku oświecenie). Uratowało to kraj przed uzależnieniem kolonialnym oraz wzmocniło i unowocześniło jego gospodarkę. Zniesiono przywileje samurajów, wprowadzono powszechny obowiązek edukacji oraz służby wojskowej. Wprowadzono także konstytucję i system parlamentarny. Dzięki temu nastąpił szybki rozwój gospodarczy oraz wzmocnienie armii. Dzięki unowocześnieniu przemysłu zwiększono produkcję, co spowodowało z kolei poszukiwanie nowych rynków zbytu dla japońskich towarów. Jednocześnie potrzebowano coraz więcej surowców mineralnych, których wyspiarska Japonia nie posiadała zbyt wiele. Naturalnym stało się, że Japonia zaczęła, podobnie jak państwa europejskie, dążyć do ekspansji kolonialnej. Po pokonaniu w 1905 roku Rosji, Japonii udało się sięgnąć po kolonie takie jak Korea, czy Formoza. Japończycy posiadali także swoją strefę wpływów w Chinach. Skutki XIX-wiecznej ekspansji kolonialnej W początkach XIX wieku w wyniku kolonizacji, mocarstwa Europejskie zdobyły w świecie dominującą pozycję. Jednak na początku wieku XX nie było już właściwie terenów nieskolonizowanych. Sytuacja ta musiała prowadzić do konfliktów. Z podziału kolonii najbardziej niezadowolone były Niemcy, gdyż one rozpoczęły proces kolonizacji najpóźniej i odniosły w związku z tym stosunkowo najmniejsze korzyści. Dążenia do powiększenia terytoriów kolonialnych przez Niemcy stały się więc jednym głównych powodów wybuchu I Wojny Światowej.